Hayatın hiçbir evresi dikensiz gül bahçesine benzetilmemeli, zaten benzemez. Yurttaşlar, "gülü seven dikenine katlanır" anlayışı içerisinde yaşar, gülü yaşatmak adına. Herkesin gül sevmeyeceğini bile bile yaşamak!... Yaşamda as'olan insan yaşamını kolaylaştırmaktır, sürdürülebilir ve güvenli ortamlar hazırlamaktır. Bunu yapan güç, devletin kendisidir. "İnsanı yaşat ki devlet yaşasın" demenin temelinin de bu özlü sözün anlamı yatar. O nedenle bazen bilerek ya da bilmeyerek yaptıklarımız asla bizi haklı çıkarmaz. Üstelik haklı olmak da yetmez, Haklı kalmak gerek.
6 Şubat 2023'te depremin bin ton bomba gücünde ya da 130 atom bombası gücünde olmasını artık düşünmek istemiyorum. Üstelik ne farkeder ki; ben annemi, babamı, eşimi, kardeşimi, çocuklarımı, dostlarımı kaybetmişim. Yüreğimden kopan parça, yerini bir türlü dolduramadığım can yangısı var benliğimde. Kanayan yaram iyileşmedi, iyileşmiyor. Yaralı gezerken normalmişiz gibi dolaşmak aptallığa övgü gibi geliyor bana. Mesleğim dalkavukluk da değil, şarlatanlık da. Benim gibi insanlardan istenen ve bekleneni düşündükçe, kendimi, günümüzün yaygın ölüm nedeni ile avutuyorum. 6 Şubat'ta Hatay ani kalp krizi geçirdi.
Kalkıyor bir yurttaşımız, "Oğlumu, kızımı bulun, bana. Ölü ya da diri" diyor.
Bizi temsil edenlerin, özellikle de her şeyin güllük gülistanlık olduğunu her fırsatta anlatan iktidar milletvekillerinin, TBMM'de araştırma talebinin neden red edildiğini anlatmaları gerekmez mi?
Şimdi gelin, büyük fotoğrafta yerimizi bulalım.
Depremin ilk gününden bu yana Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın talimatları doğrultusunda Hatay’ın yeniden inşa ve ihya edildiğini duymayan var mı?
Hayır!
Herkesin rahat, güvenli, dirençli konutlara sahip olacağını kabullenmeyen var mı?
Hayır!
Demografik yapıyı koruyacağız diyen Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı Sayın Murat Kurum’un verdiği söz yerine getirildi mi?
Hayır!
Hatay’da depremden sonra üç yıl geçmesine rağmen hayat normale döndü mü?
Hayır!
Bakan Kurum’un son açıklamalarına göz gezdirelim. Kurum’un sözleri açık ve net: “Hep söylüyoruz, deprem bölgesinin derdi bizim derdimiz, sevinci bizim sevincimiz. Bu mücadeleyi birlikte verdik ve vermeye devam ediyoruz. Ne konuştuk ise onu yapıyoruz. Konuştuğumuzu bir an önce bitirmek için gerekli her türlü iradeyi gösteriyoruz.”
Bizim derdimizi dinleyen var mı?
Hayır!
Ulaşım başta olmak üzere altyapımız tamamlandı mı?
Hayır!
Deprem konutlarında oturan insanlarımız mutlu mu?
Hayır!
Allah aşkınıza, şu geçirdiğimiz mübarek kutsal Ramazan ayı hürmetine, bunca hayırı nasıl değerlendirmeliyiz?
Bakan Kurum’un; “Birçok afette olduğu gibi depremin ilk anında da Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın takipleri ve talimatlarıyla hep birlikte bölgede olduk. Günlerce, aylarca deprem bölgesindeki kardeşlerimizle birlikte mücadele ettik. Orada ne söz verdiysek o sözleri tuttuk. O yüzden bize inanın, güvenin” açıklamasını yaptı.
İnanıp güvendiğimiz ardından koskoca üç yıl, 36 ay, 1095 gün geçti. Daha ne yapmalıyız?
Hani, kimse mağdur edilmeyecekti. Ne oldu?
İkinci, üçüncü katta otururken, kot birde ve kot ikide oturmaya zorlanmak mı mağdur olmamak!
Kent içerisinde yaşarken, kentin 20 kilometre uzaklıkta da oturulabilir.
Ama her yurttaşın aracı var mıdır? İnsanlarımızın ulaşım ağı yetersiz iken, insanlar işine nasıl gitsin? Çocuklar okullara nasıl gitsin? Yaşlılar eş dost ziyaretlerini nasıl yapabilsin?
Hangisine yanıt arasan çözümsüz, hangi konuda fikir yürütsen belirsiz. Lütfen bize kulak verin!.
Sayın Kurum, size inanıp, güvenmek suç ise, benim gibi binlerce Hataylı, yeniden özlediği ve rahatça soluklandığı kentine dönebilmek adına size inanıp güvenerek suç işledi. Şimdi herkes sizin ve ülkemizin akıllı teknokratların ortak akılla sorunları çözmenizi bekliyor. Bizi duyup, dinledikçe sorunlarımızı çözebiliriz.
YETER Kİ BİRAZ SORUMLULUK
Şair Özdemir Asaf, çocuklarımıza karşı sorumluluklarımızı şu dizelerle betimler: "İp der ki ipin ucuna:/ İpin ucunu sakın kaçırma/ Uçurtmadan sorumluyuz./ Uçurtma der ki kuyruğuna/ Havaya kuyruk sallama/ Çocuklardan sorumluyuz."
